نيويارڪ ۾ ملاقات: شهرت، فاصلو ۽ ڪنٽرول جي شروعات

فاطمه ڀٽو ۽ “هن شخص” جي ملاقات 2011ع ۾ نيويارڪ ۾ ٿي. اهو وقت فاطمه جي زندگيءَ جو انتهائي اهم ۽ نازڪ دور هو. هوءَ پنهنجي خانداني يادگيرين تي ٻڌل ڪتاب Songs of Blood and Sword جي عالمي دوري تي هئي—اهو ڪتاب، جنهن پاڪستان توڙي ٻاهر سياسي ۽ ادبي حلقن ۾ زلزلي جهڙو اثر ڇڏيو هو.

هي ڪتاب رڳو هڪ ذاتي ڪهاڻي نه هو، پر ڀٽو خاندان جي تاريخ کي نئين نگاهه سان پيش ڪرڻ جي ڪوشش هئي. فاطمه ان ۾ پنهنجي پڦي بينظير ڀٽو کي جزوي طور پنهنجي والد مرتضيٰ ڀٽو جي قتل جو ذميوار قرار ڏنو هو. اهو الزام، اهو درد، ۽ اها اداسي—سڀ ڪجهه ڪتاب جي هر سٽ ۾ محسوس ٿي سگهيو.

اهڙي ماحول ۾، جتي فاطمه اڳ ئي جذباتي طور کليل ۽ ڪمزور هئي، “هو شخص” سندس زندگيءَ ۾ داخل ٿيو.

ڊگهي مفاصلي جو رشتو: آزادي جو وهم

 ٻنهي جو تعلق شروعات کان ئي فاصلي وارو هو. يارهن سالن تائين هو تقريبن مهيني ۾ هڪ ڀيرو ملندا هئا. حيرت جي ڳالهه اها آهي ته شروعات ۾ هي بندوبست فاطمه لاءِ مسئلو نه هو—بلڪه کيس موزون لڳندو هو.

فاطمه مسلسل سفر ۾ رهندي هئي:صحافتي اسائنمنٽس ادبي فيسٽيول ،ڪتابن جون تقريبون لکڻ، تحقيق، ۽ فڪري ڪم هوءَ ناول ۽ مضمون لکندي رهي. فڪشن لاءِ Women’s Prize جهڙي معتبر انعام لاءِ نامزد ٿي. پر اهي سڀ ڪاميابيون “هن شخص” لاءِ ڪا خاص اهميت نه رکنديون هيون.

دلچسپي کان بيزاري تائين

وقت سان گڏ “هن شخص ” جو رويو بدلجڻ لڳو.

هو فاطمه جي دنيا، سندس ڪم، سندس دوستن ۽ سندس سڃاڻپ کان آهستي آهستي لاتعلق ٿيندو ويو.

فاطمه محسوس ڪيو ته:

سندس ڪاميابيون کيس خوش ڪرڻ بدران پريشان ڪرڻ لڳيون

سندس آزادي “هن شخص” لاءِ خطرو بڻجي وئي

سندس دنيا سڪڙڻ لڳي

۽ پوءِ ڪنٽرول شروع ٿيو—اهڙو ڪنٽرول، جيڪو حڪمن يا ڌمڪين جي صورت ۾ نه، پر روين جي تبديلي ذريعي ظاهر ٿيندو هو ڪاوڙ، خاموشي ۽ تذليل

فاطمه بيان ڪري ٿي ته “هو شخص” اوچتو بدلجي ويندو هو.

هڪ پل هو دلڪش، پرڪشش ۽ محبت ڪندڙ—۽ ٻئي پل غصي، حقارت ۽ نفرت سان ڀريل.

هو: فاطمه سان بدسلوڪي ڪندو پوءِ ڏينهن، هفتا خاموشي اختيار ڪندو ڳالهائڻ بند ڪري سزا ڏيندو لفظن ۽ نظرن سان تذليل ڪندو

فاطمه لاءِ سڀ کان ڏکيو پاسو اهو هو ته هن تبديلي جو ڪو به “وارننگ سائن” نه هوندو هو.

هو پل ۾ “دلڪش” مان “شيطاني” بڻجي ويندو هو.

سماج ۾ ذليل ڪرڻ

اهو سڀ ڪجهه صرف بند ڪمرن تائين محدود نه هو.

فاطمه ياد ڪري ٿي ته “هن شخص” کي ماڻهن جي سامهون کيس ذليل ڪرڻ ۾ به مزو ايندو هو:ريسٽورنٽن ۾ ،دڪانن ۾ ،موڪلن دوران ،گڏيل محفلن ۾

هڪ اليڪٽرانڪس جي دڪان ۾ ٿيل واقعو اهڙو هو، جنهن کي  ماڻهو شايد “آخري حد” سمجهن ها—پر فاطمه ان وقت به اهو رشتو ختم نه ڪري سگهي.

اڪيلائپ جو ڄار

وقت سان گڏ “هن شخص” فاطمه کي دوستن کان پري ڪري ڇڏيو سندس ذاتي دنيا محدود ڪري ڇڏي ۽ کيس مڪمل طور اڪيلو ڪري ڇڏيو

هي سڀ ڪجهه آهستي آهستي ٿيو—ايترو آهستي جو فاطمه کي به خبر نه پئي ته هوءَ ڪڏهن پنهنجي زندگيءَ جي مرڪز مان نڪري ڪنهن ٻئي جي ڪنٽرول هيٺ اچي وئي.

فاطمه پاڻ اعتراف ڪري ٿي:

“يارهن سال اهڙي زندگي گذارڻ جو واحد طريقو اهو ئي هو ته مان ان کي محبت جي ڪهاڻي سمجهان.”

هوءَ پاڻ کي سمجهائيندي رهي ته: هي تڪليف کيس مضبوط بڻائي رهي آهي

هي آزمائش ڪنهن وڏي ڪاميابي لاءِ تياري آهي

هي سختي زندگيءَ لاءِ ضروري آهي

۽ ڇاڪاڻ⁠ ته  هن ڪنهن سان ڪجهه به نه ٻڌايو،

ڪوبه کيس روڪي نه سگهيو،

ڪوبه اهو سوال نه پڇي سگهيو:

“تون ڇا سهي رهي آهين؟” ۽ ڇو سهي رهي آهين.؟؟